ป่า

จาก วิกิพจนานุกรม ที่เก็บคำศัพท์เสรี
ป่าไม้

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

คำนาม[แก้]

ป่า

๑. ที่ที่มีต้นไม้ต่าง ๆ ขึ้น ถ้ามีไม้ชนิดใดขึ้นอยู่มากก็เรียกตามชื่อไม้นั้น เช่น ป่าสน
๒. เรียกปลากัดหรือปลาเข็มที่เป็นพันธุ์เดิมตามธรรมชาติว่า ลูกป่า

กฎหมาย[แก้]

ที่ดินที่ยังมิได้มีบุคคลได้มาตามประมวลกฎหมายที่ดิน

ภาษาโบราณ[แก้]

เรียกตําบลที่มีของขายอย่างเดียวกันมาก ๆ เช่น ป่าถ่าน ป่าตะกั่ว

คำวิเศษณ์[แก้]

ป่า

๑. ที่ได้มาจากป่าหรืออยู่ในป่า เช่น ของป่า ช้างป่า สัตว์ป่า คนป่า
๒. ที่ห่างไกลความเจริญ เช่น บ้านป่า เมืองป่า.

คำกริยา[แก้]

ป่า

๑. ตีดะไป ในคําว่า ตีป่า

อื่น ๆ[แก้]

(แสลง)เก่งกาจ เช่น สายป่า
(แสลง)ดิบเถื่อน

อ้างอิง[แก้]