ก้อง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสั้น}
ก็้อง
สัทอักษรสากล /kɔŋ˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ก้อง (คำอาการนาม ความก้อง)

  1. ดังมากอย่างเสียงในที่จำกัดเช่นในโบสถ์, ดังไปได้ไกล
    เขาตะโกนก้องมาจากที่สูง

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาแต้จิ๋ว[1] (ก้ง, เครื่องบรรณาการ)

คำนาม[แก้]

ก้อง

  1. บรรณาการ ในคำว่า จิ้มก้อง

คำกริยา[แก้]

ก้อง (คำอาการนาม การก้อง)

  1. (โบราณ) อ่อนน้อมเจริญพระราชไมตรี
    พระเจ้ากรุงไทยแต่งขุนนางไปก้องกรุงปักกิ่ง
    (ประกาศ ร. ๔)