คณาธิปไตย

ภาษาไทย

รากศัพท์

คณ +‎ อธิปไตย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์ {เสียงพยัญชนะซ้ำ}		คะ-นา-ทิ-ปะ-ไต	คะ-นา-ทิบ-ปะ-ไต
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	ká-naa-tí-bpà-dtai	ká-naa-típ-bpà-dtai
	ราชบัณฑิตยสภา	kha-na-thi-pa-tai	kha-na-thip-pa-tai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰa˦˥.naː˧.tʰi˦˥.pa˨˩.taj˧/(สัมผัส)	/kʰa˦˥.naː˧.tʰip̚˦˥.pa˨˩.taj˧/(สัมผัส)

คำนาม

คณาธิปไตย

1. ระบอบการปกครองแบบหนึ่ง ซึ่งปกครองโดยคณะบุคคลจำนวนน้อยของสังคม มักได้แก่ กลุ่มผู้อาวุโส กลุ่มทหาร หรือ กลุ่มปฏิวัติ