ซื่อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน ซื่อ, ภาษาลาว ຊື່(ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ(ซื่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ(สิุ้ว), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫(สึพ์)

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ซื่อ
สัทอักษรสากล /sɯː˥˩/

คำคุณศัพท์[แก้]

ซื่อ (คำอาการนาม ความซื่อ)

  1. ตรง
    • คนซื่อ
  2. ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม, ทื่อ ก็ว่า
    • พูดซื่อ
  3. ไม่คดโกง
    • หน้าซื่อ
  4. นิ่งเฉยอยู่ไม่กระดุกกระดิกเหมือนสิ่งไม่มีชีวิต, ทื่อ ก็ว่า
    • แข็งซื่อ

ภาษาอีสาน[แก้]

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɟɤːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC d͡zɨH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ชื่อ, ภาษาลาว ຊື່(ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦋᦹᧈ(ชื่), ภาษาไทใหญ่ ၸိုဝ်ႈ(จิุ้ว), ภาษาอาหม 𑜋𑜢𑜤𑜈𑜫(จึพ์) หรือ 𑜋𑜥(จู)

คำนาม[แก้]

ซื่อ

  1. ชื่อ

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ซื่อ, ภาษาลาว ຊື່(ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ(ซื่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ(สิุ้ว), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫(สึพ์)

คำคุณศัพท์[แก้]

ซื่อ (อาการนาม ความซื่อ)

  1. ซื่อ