ซื่อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ (ตรง); ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน ซื่อ หรือ ซือ, ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ (ซื่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ (สึ้ว), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫 (สึว์), ภาษาจ้วง soh,ภาษาจ้วงใต้ swh(ซื่อ ไม่ดุ ไม่โกง)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ซื่อ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsʉ̂ʉ
ราชบัณฑิตยสภาsue
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sɯː˥˩/

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ซื่อ (คำอาการนาม ความซื่อ)

  1. ตรง
    คนซื่อ
  2. ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม, ทื่อ ก็ว่า
    พูดซื่อ ๆ
  3. ไม่คดโกง
    หน้าซื่อ
  4. นิ่งเฉยอยู่ไม่กระดุกกระดิกเหมือนสิ่งไม่มีชีวิต, ทื่อ ก็ว่า
    แข็งซื่อ

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɟɤːᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC d͡zɨH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ชื่อ, ภาษาคำเมือง ᨩᩨ᩵ (ชื่), ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦋᦹᧈ (ชื่), ภาษาไทใหญ่ ၸိုဝ်ႈ (จึ้ว), ภาษาอาหม 𑜋𑜢𑜤𑜈𑜫 (จึว์) หรือ 𑜋𑜥 (จู)

คำนาม[แก้ไข]

ซื่อ

  1. ชื่อ

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *zɤːᴮ (ตรง) ร่วมเชื้อสายกับภาษาไทย ซื่อ, ภาษาลาว ຊື່ (ซื่), ภาษาไทลื้อ ᦌᦹᧈ (ซื่), ภาษาไทใหญ่ သိုဝ်ႈ (สึ้ว), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜤𑜈𑜫 (สึว์), ภาษาจ้วง soh

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ซื่อ (อาการนาม ความซื่อ)

  1. ซื่อ
  2. ตรง