บุญ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาบาลี ปุญฺญ; เทียบภาษาสันสกฤต पुण्य (ปุณฺย)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ บุน [เสียงสมาส]
บุน-ยะ-
สัทอักษรสากล /bun˧/ /bun˧.ja˦˥./

คำนาม[แก้]

บุญ

  1. ความสุข
    หน้าตาอิ่มบุญ
  2. การกระทำดีตามหลักคำสอนในพระพุทธศาสนา
    ไปทำบุญที่วัด
  3. ความดี, คุณงามความดี
    ปล่อยนกปล่อยปลาเอาบุญ
    เขาทำบุญช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก
  4. ผลของการทำความดีจากชาติปางก่อน
    เขามีบุญจึงเกิดมาบนกองเงินกองทอง

คำคุณศัพท์[แก้]

บุญ

  1. ช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่น ในคำว่า ใจบุญ