ข้ามไปเนื้อหา

ปอง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: ปอฺง, ป่อง, และ ป้อง

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ปอง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpɔɔng
ราชบัณฑิตยสภาpong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pɔːŋ˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨸᩬᨦ (ปอง), ภาษาเขิน ᨸᩬᨦ (ปอง), ภาษาลาว ປອງ (ปอง), ภาษาไทลื้อ ᦔᦸᧂ (ปอ̂ง), ภาษาไทใหญ่ ပွင် (ปอ̂ง)

คำกริยา[แก้ไข]

ปอง (คำอาการนาม การปอง)

  1. มุ่งปรารถนา

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ปอง

  1. เสาเตี้ยๆ สำหรับผูกเท้าหลังของช้าง เรียกว่า เสาปอง

ภาษาญัฮกุร[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ปอง

  1. พี่