ข้ามไปเนื้อหา

ปอง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: ปอฺง, ป่อง, และ ป้อง

ภาษาไทย

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์ปอง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpɔɔng
ราชบัณฑิตยสภาpong
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pɔːŋ˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨸᩬᨦ (ปอง), เขิน ᨸᩬᨦ (ปอง), ลาว ປອງ (ปอง), ไทลื้อ ᦔᦸᧂ (ปอ̂ง), ไทใหญ่ ပွင် (ปอ̂ง); เทียบเขมร ប៉ង (บ̎ง)

คำกริยา

[แก้ไข]

ปอง (คำอาการนาม การปอง)

  1. มุ่งปรารถนา

รากศัพท์ 2

[แก้ไข]

คำนาม

[แก้ไข]

ปอง

  1. เสาเตี้ยๆ สำหรับผูกเท้าหลังของช้าง เรียกว่า เสาปอง

ภาษาญัฮกุร

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]

คำนาม

[แก้ไข]

ปอง

  1. พี่