ป่าช้า

ภาษาไทย

รากศัพท์

ป่า +‎ ช้า (“เลว”)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ป่า-ช้า
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	bpàa-cháa
	ราชบัณฑิตยสภา	pa-cha
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/paː˨˩.t͡ɕʰaː˦˥/(สัมผัส)

คำนาม

ป่าช้า (คำลักษณนาม แห่ง)

1. ป่าหรือที่ซึ่งจัดไว้เป็นที่ฝังหรือเผาศพ