พญา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

เป็นไปได้ว่ามาจากภาษามอญ ဗညာ (พญา) [1] หรือ ภาษาเขมรเก่า ពញា (พญา); เทียบภาษาเขมร ពញា (พญา)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พะ-ยา
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpá-yaa
ราชบัณฑิตยสภาpha-ya
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰa˦˥.jaː˧/()

คำนาม[แก้ไข]

พญา

  1. (โบราณ) เจ้าแผ่นดิน
    พญาลิไทย
  2. ผู้เป็นใหญ่, ผู้เป็นหัวหน้า, (มักใช้นำหน้านามอื่น)
    พญานาค
    พญาหงส์

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. ศิขรินทร์ แสงเพชร. "คำยืมภาษามอญในกฎหมายตราสามดวง". ภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย ๒๑๖. ฉบับที่ ๒, ปีที่ ๑, ธันวาคม ๒๕๕๐ - พฤษภาคม ๒๕๕๑.