มน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์มน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmon
ราชบัณฑิตยสภาmon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mon˧/
คำพ้องเสียง

คำกริยา[แก้ไข]

มน

  1. (โหราศาสตร์) อยู่กับที่ (ใช้แก่ดาวนพเคราะห์ ซึ่งปรากฏแก่ตาเป็น 3 ทาง คือ เสริด ว่า ไปข้างหน้า, พักร ว่า ถอยหลัง, มน ว่า อยู่กับที่)

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ມົນ (ม็น)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์มน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmon
ราชบัณฑิตยสภาmon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mon˧/
คำพ้องเสียง

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

มน (คำอาการนาม ความมน)

  1. กลม ๆ, โค้ง ๆ, ไม่เป็นเหลี่ยม
    ทองหลางใบมน
    ขอบโต๊ะมน
    ปกเสื้อมน

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

จากภาษาบาลี มน; เทียบภาษาสันสกฤต मनस् (มนสฺ)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์มน[เสียงสมาส]
มะ-นะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmonmá-ná-
ราชบัณฑิตยสภาmonma-na-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mon˧//ma˦˥.na˦˥./
คำพ้องเสียง

คำนาม[แก้ไข]

มน

  1. ใจ

ภาษาบาลี[แก้ไข]

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

มน ช. ก.

  1. ใจ

วิภัตติ[แก้ไข]