สูรย์

ดูเพิ่ม: สุริย

ภาษาไทย

รูปแบบอื่น

• สูรย

รากศัพท์

ยืมมาจากสันสกฤต सूर्य (สูรฺย, “ดวงอาทิตย์”); เทียบบาลี สุริย; ร่วมรากกับ สุริยะ

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		สูน
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	sǔun
	ราชบัณฑิตยสภา	sun
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/suːn˩˩˦/(สัมผัส)
คำพ้องเสียง แก้ไข		ศูนย์ ศูล สูญ สูร

คำนาม

สูรย์

1. (ภาษาหนังสือ, ร้อยกรอง) พระอาทิตย์, ดวงตะวัน

   สองอ่อน โอ้อาดูร ร้อนแสงสูรย์ขแข่น

   (ม. คำหลวง กุมาร)

2. (ภาษาหนังสือ) สุริยุปราคา ในคำว่า เกิดสูรย์