หมอบ
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩉ᩠ᨾᩬᨷ (หมอบ), อีสาน หมอบ หรือ หมูบ, ลาว ໝອບ (หมอบ), ໝູບ (หมูบ), ไทลื้อ ᦷᦙᧇ (โมบ), เขิน ᩉ᩠ᨾᩬᨷ (หมอบ) หรือ ᩉ᩠ᨾᩪᨷ (หมูบ), ไทใหญ่ မွပ်ႇ (ม่อ̂ป)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | หฺมอบ | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | mɔ̀ɔp |
| ราชบัณฑิตยสภา | mop | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /mɔːp̚˨˩/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]หมอบ (คำอาการนาม การหมอบ)
- กิริยาที่คู้เข่าลงและยอบตัวให้ท่อนแขนส่วนล่างราบอยู่กับพื้น, ยอบตัวลงในอาการคล้ายคลึงเช่นนั้น
- (ภาษาปาก) สิ้นเรี่ยวสิ้นแรง, ลุกไม่ขึ้น, หมดแรง, ล้มป่วย
- ถูกตีเสียหมอบ
- เป็นไข้เสียหมอบ
- เขาทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน พอเสร็จงานก็หมอบ
- (ภาษาปาก) สะบักสะบอม
- เขาถูกอันธพาลรุมเสียหมอบ
- (ภาษาปาก) ไม่สู้ต่อ, ยอมแพ้
- (เกมไพ่) คว่ำหน้าไพ่ลงบนโต๊ะ
อ้างอิง
[แก้ไข]- ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 1 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ธนาเพรส, 2553. หน้า 163.
ภาษาอีสาน
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ร่วมเชื้อสายกับไทย หมอบ, คำเมือง ᩉ᩠ᨾᩬᨷ (หมอบ), ลาว ໝອບ (หมอบ), ໝູບ (หมูบ), ไทลื้อ ᦷᦙᧇ (โมบ), เขิน ᩉ᩠ᨾᩬᨷ (หมอบ) หรือ ᩉ᩠ᨾᩪᨷ (หมูบ), ไทใหญ่ မွပ်ႇ (ม่อ̂ป)
คำกริยา
[แก้ไข]หมอบ (คำอาการนาม การหมอบ)