เคี้ยว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เคี้ยว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkíao
ราชบัณฑิตยสภาkhiao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰia̯w˦˥/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɡiəwᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຄ້ຽວ (ค้ย͢ว), ภาษาไทใหญ่ ၵဵဝ်ႉ (เก๎ว), ภาษาอาหม 𑜀𑜢𑜈𑜫 (กิว์)

คำกริยา[แก้ไข]

เคี้ยว (คำอาการนาม การเคี้ยว)

  1. บดให้แหลกด้วยฟัน
    เคี้ยวหมากฝรั่ง

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เคี้ยว (คำอาการนาม ความเคี้ยว)

  1. คด, โดยมากใช้เข้าคู่กับคำ คด เป็น คดเคี้ยว
    น้ำเคี้ยวยูงว่าเงี้ยว ยูงตาม
    (โลกนิติ)