เสี้ยน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เซี่ยน
สัทอักษรสากล /sia̯n˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສ້ຽນ(ส้ย͢น), ภาษาไทใหญ่ သဵၼ်ႈ(เส้น)

คำนาม[แก้]

เสี้ยน

  1. เนื้อไม้ที่แตกเป็นเส้นเล็กปลายแหลมอย่างหนาม
  2. เรียกสิ่งอื่นที่มีลักษณะเช่นนั้น
    หน่อไม้แก่มีเนื้อเป็นเสี้ยน
  3. ข้าศึก
    สระทุกข์ราษฎร์รอนเสี้ยน
    (นิ. นรินทร์)
    เหือดเสี้ยนศึกสยาม สิ้นนาฯ
    (ตะเลงพ่าย)

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

เสี้ยน

  1. ชื่อไม้ต้นชนิด Diplospora singularis Korth. ในวงศ์ Rubiaceae ดอกสีขาว ออกเป็นช่อสั้นตามง่ามใบ ผลกลม