ទំពាំង

ภาษาเขมร

รากศัพท์

สืบทอดจากมอญ-เขมรดั้งเดิม *t₁ɓaŋ; ร่วมเชื้อสายกับปาโกะห์ abáng, เวียดนาม măng (มัง), บะห์นัร tơ'băng, Mang ɓaŋ⁶, มอญ တ္ၜၚ် (ตฺบัง)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์ ទំ-ពាំង dṃ-bāṃṅ การแผลงเป็นอักษรโรมัน tumpĕəng (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) /tum.ˈpĕəŋ/

คำนาม

ទំពាំង • (ทํพาํง)

1. หน่อไม้