กนก

ภาษาไทย

ยืมมาจากสันสกฤต कनक (กนก) หรือบาลี กนก

การแบ่งพยางค์		กะ-หฺนก
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gà-nòk
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	ka-nok
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/ka˨˩.nok̚˨˩/^{(สัมผัส)}

กนก

เขียนด้วยอักษรอื่น

กนก ก.

ตารางการผันรูปของ "กนก" (เพศกลาง)

การก \ พจน์	เอกพจน์	พหูพจน์
กรรตุการก (ปฐมา)	กนกํ	กนกานิ
กรรมการก (ทุติยา)	กนกํ	กนกานิ
กรณการก (ตติยา)	กนเกน	กนเกหิ หรือ กนเกภิ
สัมปทานการก (จตุตถี)	กนกสฺส หรือ กนกาย หรือ กนกตฺถํ	กนกานํ
อปาทานการก (ปัญจมี)	กนกสฺมา หรือ กนกมฺหา หรือ กนกา	กนเกหิ หรือ กนเกภิ
สัมพันธการก (ฉัฏฐี)	กนกสฺส	กนกานํ
อธิกรณการก (สัตตมี)	กนกสฺมิํ หรือ กนกมฺหิ หรือ กนเก	กนเกสุ
สัมโพธนการก (อาลปนะ)	กนก	กนกานิ