กระเทย

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กฺระ-เทย
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	grà-təəi
	ราชบัณฑิตยสภา	kra-thoei
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kra˨˩.tʰɤːj˧/(สัมผัส)

คำนาม

กระเทย

1. (โบราณ) กะเทย

อ้างอิง

• ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมศัพท์วรรณคดีไทย สมัยสุโขทัย ไตรภูมิกถา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน. ISBN 9786167073422. หน้า 277. "กระเทย น. กะเทย, คนหรือสัตว์ซึ่งมีอวัยวะ ๒ เพศ หรือไม่ปรากฏเพศที่ชัดเจนว่าเป็นชายหรือหญิง, ในความว่า 'ครั้นว่าพ้นจากนรกขึ้นมาเป็นสระสเปเทินเป็นกระเทยได้พันชาติ ผิเกิดมาเป็นผู้ชายก็ดีไสร้ เขาย่อมได้สืบหลายกำเนิดนักแล' (๑๐๓/๕)"