ไพร

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ไพฺร
สัทอักษรสากล /pʰraj˧/

คำนาม[แก้]

ไพร

  1. ป่า
  2. ขอบ, ริม, เรียกตอกเส้นกลม ๆ ที่อยู่ใต้ขอบกระบุงกระจาดเป็นต้น
    ตอกไพร
    สูตรไม่ถูกต้อง: > อยู่ผิดที่

คำประสม[แก้]