ᦢᧁᧈ

ภาษาไทลื้อ

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɓawᴮ (“ไม่”); ร่วมเชื้อสายกับลาว ເບົ່າ (เบ็่า), คำเมือง ᨷᩮᩢ᩵ᩤ (เบั่า), เขิน ᨷᩢ (บั), ไทดำ ꪹꪚ꪿ꪱ (เบ่า), ไทใหญ่ မဝ်ႇ (ม่ว)

การออกเสียง

• สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /baw˧˥/

คำกริยาวิเศษณ์

ᦢᧁᧈ (เบ่า) (อักษรไทธรรม ᨷᩢ)

1. บ่, ไม่