accent

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาดัตช์[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

  • (file)

คำนาม[แก้ไข]

accent แม่แบบ:กลาง (พหูพจน์ accenten)

  1. สำเนียงที่ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน


ภาษาฝรั่งเศส[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

accent แม่แบบ:ชาย (พหูพจน์ accents)

  1. ลักษณะของการพูด (ที่แตกต่าง)
  2. เครื่องหมายที่เขียนบนหรือล่างของตัวอักษร
  3. ตัวเน้นเสียงสระ ให้มีเสียงแตกต่างจากปรกติ

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

ภาษาอังกฤษ[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

accent (พหูพจน์ accents)

  1. (นับได้, นับไม่ได้) สำเนียงพูดที่บ่งบอกถึงบุคคล ท้องถิ่น หรือเชื้อชาติ
    He speaks with a strong Scottish accent.
    เขาพูดด้วยสำเนียงท้องถิ่นสกอตแลนด์
  2. (นับได้) เครื่องหมายที่เขียนบนหรือล่างของตัวอักษร เช่น ที่เขียนบนตัว e อย่าง café
  3. (เอกพจน์) การเน้นถึงความสำคัญ, การให้ความสำคัญเป็นพิเศษ
    In all our products the accent is on quality.
    ในสินค้าทั้งหมดของพวกเรา สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณภาพ
  4. (นับได้) การเน้นเสียงในพยางค์ หรือคำ
    In the word 'because' the accent is on the second syllable.
    ในคำว่า because เสียงเน้นอยู่ตรงพยางค์ที่สองของคำ
คำพ้องความ[แก้ไข]
  • (เครื่องหมายบนตัวอักษร): circumflex
  • (การเน้นความสำคัญ): emphasis
  • (การเน้นเสียง): stress

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาฝรั่งเศสเก่า accenter

การออกเสียง[แก้ไข]

  • IPA: /ˈæksent/
  • คำอ่านภาษาไทย: แอ๊กเซนทฺ

คำกริยา[แก้ไข]

accent (ปัจจุบันกาล สามัญ เอกพจน์ บุรุษที่สาม accents, ปัจจุบันกาล พาร์ทิซิเพิล accenting, อดีตกาล สามัญ และ อดีตกาล พาร์ทิซิเพิล accented)

  1. แม่แบบ:สกรรม เน้นพยางค์หรือคำ