accent

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาอังกฤษ[แก้]

รากศัพท์ 1[แก้]

การออกเสียง[แก้]

  • IPA: /'æksent, 'æksənt,/
  • คำอ่านภาษาไทย: แอ๊กเซนทฺ, แอ๊กเซินทฺ

คำนาม[แก้]

accent (พหูพจน์ accents)

  1. (นับได้, นับไม่ได้) สำเนียงพูดที่บ่งบอกถึงบุคคล ท้องถิ่น หรือเชื้อชาติ
    He speaks with a strong Scottish accent.
    เขาพูดด้วยสำเนียงท้องถิ่นสกอตแลนด์
  2. (นับได้) เครื่องหมายที่เขียนบนหรือล่างของตัวอักษร เช่น ที่เขียนบนตัว e อย่าง café
  3. (เอกพจน์) การเน้นถึงความสำคัญ, การให้ความสำคัญเป็นพิเศษ
    In all our products the accent is on quality.
    ในสินค้าทั้งหมดของพวกเรา สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณภาพ
  4. (นับได้) การเน้นเสียงในพยางค์ หรือคำ
    In the word 'because' the accent is on the second syllable.
    ในคำว่า because เสียงเน้นอยู่ตรงพยางค์ที่สองของคำ
คำพ้องความหมาย[แก้]
  • (เครื่องหมายบนตัวอักษร): circumflex
  • (การเน้นความสำคัญ): emphasis
  • (การเน้นเสียง): stress

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาฝรั่งเศสเก่า accenter

การออกเสียง[แก้]

  • IPA: /'æksent/
  • คำอ่านภาษาไทย: แอ๊กเซนทฺ

คำกริยา[แก้]

accent (ปัจจุบันกาลสามัญเอกพจน์บุรุษที่สาม accents, ปัจจุบันกาลสมบูรณ์ accenting, อดีตกาลสามัญและอดีตกาลสมบูรณ์ accented)

  1. (สกรรมกริยา) เน้นพยางค์หรือคำ

ภาษาดัตช์[แก้]

การออกเสียง[แก้]

  • ตัวอย่างเสียง:
    (file)

คำนาม[แก้]

accent ก. (พหูพจน์ accenten)

  1. สำเนียงที่ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน


ภาษาฝรั่งเศส[แก้]

คำนาม[แก้]

accent ช. (พหูพจน์ accents)

  1. ลักษณะของการพูด (ที่แตกต่าง)
  2. เครื่องหมายที่เขียนบนหรือล่างของตัวอักษร
  3. ตัวเน้นเสียงสระ ให้มีเสียงแตกต่างจากปรกติ

คำเกี่ยวข้อง[แก้]