กระเชอก้นรั่ว
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]มีที่มาจากตัวละครใน นนทุกปกรณัม วรรณคดีสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ซึ่งระบุว่า ภริยาของนายพรานล่าปลาผู้หนึ่งนำกระเชอก้นรั่วติดตามสามีไปจับปลา สามีจับได้เท่าไร ปลาก็ลอดหนีออกไปสิ้น ชาวบ้านจึงเรียกขานว่า "นางกระเชอก้นรั่ว" ต่อมามีสามีใหม่เป็นเศรษฐี ก็ไม่รู้จักประหยัด ใช้จ่ายเท่าไรก็ไม่พอ จึงถูกประณามว่าเป็นหญิงกาฬกิณี[1]
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | กฺระ-เชอ-ก้น-รั่ว | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | grà-chəə-gôn-rûua |
| ราชบัณฑิตยสภา | kra-choe-kon-rua | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /kra˨˩.t͡ɕʰɤː˧.kon˥˩.rua̯˥˩/(สัมผัส) | |
คำคุณศัพท์
[แก้ไข]กระเชอก้นรั่ว
- (สำนวน) สุรุ่ยสุร่าย, ไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ, ไม่รู้จักประหยัด