กัลยาณี

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาสันสกฤต कल्याणी (กลฺยาณี, ผู้มีความดี; ผู้มีความงาม) หรือ ภาษาบาลี กลฺยาณี (ผู้มีความดี; ผู้มีความงาม)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์กัน-ละ-ยา-นี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgan-lá-yaa-nii
ราชบัณฑิตยสภาkan-la-ya-ni
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kan˧.la˦˥.jaː˧.niː˧/

คำนาม[แก้ไข]

กัลยาณี

  1. (ร้อยกรอง) นางงาม, หญิงงาม