กฎหมาย

ภาษาไทย

ศัพทมูล

• จากคำในภาษาไทย กฎ (จากเขมร กต่: จดไว้, เขียนไว้, ตราไว้) + หมาย (จดไว้, เขียนไว้, ตราไว้)

เสียงอ่าน

• กด-หฺมาย

คำนาม

1. (กฎ) กฎที่สถาบันหรือผู้มีอํานาจสูงสุดในรัฐตราขึ้น หรือที่เกิดขึ้นจากจารีตประเพณีอันเป็นที่ยอมรับนับถือ เพื่อใช้ในการบริหารประเทศ เพื่อใช้บังคับบุคคลให้ปฏิบัติตาม หรือเพื่อกําหนดระเบียบแห่งความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลหรือระหว่างบุคคลกับรัฐ

คำกริยา

1. (โบ) จดบันทึกไว้เป็นหลักฐาน
   • พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา (แบบเรียน):

     สั่งให้นายอินกฎหมายผู้มีชื่อทั้งนี้ไว้

2. (โบ) ทําหนังสือเป็นหลักฐาน
   • พระราชกำหนดเก่า:

     อนึ่ง มีผู้ทําหนังสือร้องเรียนกฎหมายว่า

3. (โบ) ออกหมายกําหนด
   • พระราชกำหนดเก่า:

     ให้มหาดไทยกลาโหมกฎหมายบอกแก่ตระลาการ ถ้ากฎหมายมิทั่ว จะเอาตัวผู้กฎหมายลงโทษ

4. (โบ) ตราสั่ง
   • ประชุมคำพากย์รามเกียรติ์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ:

     จึ่งกฎหมายให้สามไป เดือนหนึ่งจอมไตร ดํารัสให้เร่งคืนมา

5. (โบ) กําหนดขีดขั้น
   • ประชุมคำพากย์รามเกียรติ์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ:

     ให้ปลูกโรงรจนาใน นอกหน้าศาลชัย ให้ตั้งพิกัดกฎหมาย