אש

ภาษาฮีบรู

אֵשׁ

รากศัพท์

สืบทอดจากเซมิติกดั้งเดิม *ʔiš- (“ไฟ”); เทียบแอกแคด 𒉈 (“ไฟ”)

คำนาม

אֵשׁ (transliteration needed) ญ. (พหูพจน์ไม่ชี้เฉพาะ אִשִּׁים, สมาสเอกพจน์ אֵשׁ־, สมาสพหูพจน์ אִשֵּׁי־) [แบบรูป: קֵטֶל]

1. (โดยปกติ นับไม่ได้) ไฟ, เปลวไฟ
   • Tanach, Exodus 3:2:

     וַיֵּרָא מַלְאַךְ ה׳ אֵלָיו בְּלַבַּת אֵשׁ מִתּוֹךְ הַסְּנֶה וַיַּרְא וְהִנֵּה הַסְּנֶה בֹּעֵר בָּאֵשׁ וְהַסְּנֶה אֵינֶנּוּ אֻכָּל׃

   • אבינו מלכנו

     אָבִינוּ מַלְכֵּנוּ עֲשֵׂה לְמַעַן בָּאֵי בָּאֵשׁ וּבַמַּיִם עַל קִדּוּשׁ שְׁמֶךָ.

หมายเหตุการใช้

พหูพจน์ אִשִּׁים ไม่ใช้ในภาษาฮีบรูสมัยใหม่

ลูกคำ

• הַפְסָקַת אֵשׁ

ดูเพิ่ม

• דְּלֵקָה ญ. (“conflagration”)
• מְדוּרָה ญ. (“controlled fire in the open air, bonfire”)
• שְׂרֵפָה ญ. (“uncontrolled fire, conflagration”)

อ้างอิง

• H784 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible