ชย
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์ 1
[แก้ไข]ยืมมาจากสันสกฤต जय (ชย), จากบาลี ชย; ร่วมเชื้อสายกับเขมร ជ័យ (ชัย) และ ជយ (ชย), ลาว ໄຊ (ไซ)
รูปแบบอื่น
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | [เสียงสมาส] ชะ-ยะ- | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | chá-yá- |
| ราชบัณฑิตยสภา | cha-ya- | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /t͡ɕʰa˦˥.ja˦˥./ | |
คำนาม
[แก้ไข]ชย
คำเกี่ยวข้อง
[แก้ไข]รากศัพท์ 2
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | ชอ-ยอ | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | chɔɔ-yɔɔ |
| ราชบัณฑิตยสภา | cho-yo | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /t͡ɕʰɔː˧.jɔː˧/(สัมผัส) | |
คำวิสามานยนาม
[แก้ไข]ชย
ภาษาบาลี
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]คำนาม
[แก้ไข]ชย ช.
การผันรูป
[แก้ไข]ตารางการผันรูปของ "ชย" (เพศชาย)
| การก \ พจน์ | เอกพจน์ | พหูพจน์ |
|---|---|---|
| กรรตุการก (ปฐมา) | ชโย | ชยา |
| กรรมการก (ทุติยา) | ชยํ | ชเย |
| กรณการก (ตติยา) | ชเยน | ชเยหิ หรือ ชเยภิ |
| สัมปทานการก (จตุตถี) | ชยสฺส หรือ ชยาย หรือ ชยตฺถํ | ชยานํ |
| อปาทานการก (ปัญจมี) | ชยสฺมา หรือ ชยมฺหา หรือ ชยา | ชเยหิ หรือ ชเยภิ |
| สัมพันธการก (ฉัฏฐี) | ชยสฺส | ชยานํ |
| อธิกรณการก (สัตตมี) | ชยสฺมิํ หรือ ชยมฺหิ หรือ ชเย | ชเยสุ |
| สัมโพธนการก (อาลปนะ) | ชย | ชยา |
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาสันสกฤต
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาสันสกฤต
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาบาลี
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาบาลี
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 2 พยางค์
- อุปสรรคภาษาไทย
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɔː
- คำวิสามานยนามภาษาไทย
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- อักษรย่อภาษาไทย
- th:จังหวัดในไทย
- ศัพท์ภาษาบาลีที่เติมปัจจัย อ
- คำหลักภาษาบาลี
- คำนามภาษาบาลี
- ศัพท์ภาษาบาลีที่มีรหัสอักษรซ้ำซ้อน
- คำนามภาษาบาลีในอักษรไทย