ข้ามไปเนื้อหา

อ

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

อ U+0E2D, อ
THAI CHARACTER O ANG
← ฬ
[U+0E2C]
Thai ฮ →
[U+0E2E]

ภาษาร่วม

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]

ตัวอักษร

[แก้ไข]

อ

  1. พยัญชนะในอักษรไทย ใช้แทนเสียง /ʔ/ หรือเสียงที่ใกล้เคียงเช่น /ʕ/, /ʡ/, /ʢ/, /∅/

ภาษาไทย

[แก้ไข]
วิกิพีเดียภาษาไทยมีบทความ:
Wikipedia

รากศัพท์ 1

[แก้ไข]

รูปแบบอื่น

[แก้ไข]
  • (ลายสือไทย) อ
  • -...- (รหัสมอร์ส)
  • (อักษรเบรลล์) ⠕
  • (ภาษามือ)
    • แบบดั้งเดิม พ.ศ. 2496 - A (เทียบเท่า ASL: A)
    • แบบปัจจุบัน - นิ้วชี้งอลงครอบปลายนิ้วโป้ง นิ้วอื่นกำ หันข้าง (เพื่อให้ต่างจาก ส)

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์
ออ
ɒ ɒ
ออ-อ่าง
ɒ ɒ – ɒ ˋ ā ŋ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงɔɔɔɔ-àang
ราชบัณฑิตยสภาoo-ang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔɔː˧/(สัมผัส)/ʔɔː˧.ʔaːŋ˨˩/(สัมผัส)
คำพ้องเสียง

ตัวอักษร

[แก้ไข]

อ

  1. พยัญชนะตัวที่ 43 เรียกว่า อ อ่าง เป็นอักษรกลาง ใช้เป็นพยัญชนะต้น, ใช้นำตัว ย ให้ผันอย่างอักษรกลาง ปัจจุบันมีเพียง 4 คำ คือ อย่า อยู่ อย่าง อยาก
หมายเหตุการใช้
[แก้ไข]
  1. ใช้เป็นสระ ออ ก็ได้
  2. สามารถใช้ประกอบกับ ◌็ เป็นสระ เอาะ ที่มีตัวสะกด
  3. สามารถใช้ประกอบกับ ◌ื เป็นสระ อือ ที่ไม่มีตัวสะกด
  4. สามารถใช้ประกอบกับ เ เป็นสระ เออ เออะ ที่ไม่มีตัวสะกด
  5. สามารถใช้ประกอบกับ เ และ ◌ื เป็นสระ เอือ เอือะ
ดูเพิ่ม
[แก้ไข]
  • (อักษรเบรลล์) ⠕ (“สระ ออ”), ⠕⠁ (“สระ เอาะ”), ⠩ (“สระ เออ”), ⠩⠁ (“สระ เออะ”), ⠟ (“สระ เอือ”), ⠟⠁ (“สระ เอือะ”)

รากศัพท์ 2

[แก้ไข]

ยืมมาจากสันสกฤต अ- (อ-, “ไม่”) หรือบาลี อ- (“ไม่”)

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์
[เสียงสมาส]
อะ-
ɒ a –
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงà-
ราชบัณฑิตยสภาa-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔa˨˩./

อุปสรรค

[แก้ไข]

อ-

  1. เป็นคำปฏิเสธ แปลว่า ไม่, ไม่ใช่, ใช้ประกอบหน้าศัพท์บาลีและสันสกฤตที่ขึ้นต้นด้วยพยัญชนะ

ภาษาบาลี

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

จาก น นิบาต; จากสันสกฤต अ- (อ-), จากอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม *n̩-

รูปแบบอื่น

[แก้ไข]

อุปสรรค

[แก้ไข]

อ

  1. ไม่

คำเกี่ยวข้อง

[แก้ไข]
ไม่พบหมวดหมู่ บาลี term prefixed with อ-