ที่
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *diːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທີ່ (ที่), ภาษาคำเมือง ᨴᩦ᩵ (ที่), ภาษาไทลื้อ ᦑᦲᧈ (ที่), ภาษาไทดำ ꪕꪲ꪿ (ติ่̱), ภาษาไทขาว ꪕꪲꫀ, ภาษาไทใหญ่ တီႈ (ตี้), ภาษาไทใต้คง ᥖᥤ (ตี), ภาษาอาหม 𑜄𑜣 (ตี),ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง tih,ภาษาจ้วง deih; นอกกลุ่มภาษาไท-กะได: เทียบภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *tiʔ ~ tiiʔ ~ tiəʔ, ภาษามอญ တေံ (เตํ), ภาษาเขมร ទី (ที), ภาษาเวียดนาม thì
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ที่ | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | tîi |
ราชบัณฑิตยสภา | thi | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /tʰiː˥˩/(สัมผัส) |
คำนาม
[แก้ไข]ที่
- แหล่ง, ถิ่น
- ที่ประกอบอาชีพ
- ที่ทำมาหากิน
- สถานที่
- ที่ประชุม
- ที่พัก
- ตำแหน่งแห่งที่
- เอาของวางไว้ให้ถูกที่
- ที่ดิน
- ซื้อที่
- ขายที่
- เช่าที่
- เครื่องใช้
- ที่นอน
- ที่เขี่ยบุหรี่
- ตำแหน่งหน้าที่
- ที่สมุหพระกลาโหม
- พระราชาคณะชั้นสามัญที่พระกวีวรญาณ
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]แหล่ง, ถิ่น
คำลักษณนาม
[แก้ไข]ที่
คำสรรพนาม
[แก้ไข]ที่
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า
|
คำคุณศัพท์
[แก้ไข]ที่
คำบุพบท
[แก้ไข]ที่
- ณ
- อยู่ที่บ้าน
คำประสม
[แก้ไข]หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/iː
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- อังกฤษ translations
- คำลักษณนามภาษาไทย
- คำสรรพนามภาษาไทย
- หน้าที่มีลิงก์แดงภาษาฝรั่งเศส/t+
- คำคุณศัพท์ภาษาไทย
- คำบุพบทภาษาไทย