ที่

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *diːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ທີ່(ที่), ภาษาไทลื้อ ᦑᦲᧈ(ที่), ภาษาไทใหญ่ တီႈ(ตี้), ภาษาอาหม 𑜄𑜣(ตี); นอกกลุ่มภาษาไท-กะได: เทียบภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *tiʔ ~ tiiʔ ~ tiəʔ, ภาษามอญ တေံ(เตํ), ภาษาเขมร ទី(ที), ภาษาเวียดนาม thì(ถี่)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ที่
สัทอักษรสากล /tʰiː˥˩/

คำนาม[แก้]

ที่

  1. แหล่ง, ถิ่น
    ที่ประกอบอาชีพ
    ที่ทำมาหากิน
  2. สถานที่
    ที่ประชุม
    ที่พัก
  3. ตำแหน่งแห่งที่
    เอาของวางไว้ให้ถูกที่
  4. ที่ดิน
    ซื้อที่
    ขายที่
    เช่าที่
  5. เครื่องใช้
    ที่นอน
    ที่เขี่ยบุหรี่
  6. ตำแหน่งหน้าที่
    ที่สมุหพระกลาโหม
    พระราชาคณะชั้นสามัญที่พระกวีวรญาณ

คำลักษณนาม[แก้]

ที่

  1. ลักษณนามบอกสถานที่หรือสิ่งของเป็นชุดเป็นต้น
    ที่นั่ง 3 ที่
    อาหาร 3 ที่

คำสรรพนาม[แก้]

ที่

  1. คำใช้แทนคำนามหรือข้อความที่อยู่ข้างหน้า
    คนที่ขยัน
    เด็กที่ฉลาด

คำคุณศัพท์[แก้]

ที่

  1. คำนำหน้าคำบอกลำดับ
    ที่ 1
    ที่ 2

คำบุพบท[แก้]

ที่

  1. อยู่ที่บ้าน

คำประสม[แก้]