หน้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰnaːᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໜ້າ(หน้า), ภาษาจ้วง naj

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย น่า
สัทอักษรสากล /naː˥˩/
คำพ้องเสียง น่า

คำนาม[แก้]

หน้า

  1. ส่วนของศีรษะตั้งแต่หน้าผากลงมาจดคาง
  2. ซีกของกายที่ตรงข้ามกับหลัง
  3. ด้านของสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับสายตาของเราหรือด้านที่เผชิญหน้ากับสายตาของเรา
    • เขาวิ่งอยู่หน้าฉัน จึงเห็นแต่หลังเขาไว ๆ
  4. ส่วนบนของบางสิ่ง
    • หน้าขนม
    • ข้าวเหนียวหน้าสังขยา
    • หน้าปกหนังสือ
  5. เครื่องปรุงที่แต่งหรือโรยบนอาหารบางอย่าง
    • กระเทียมเจียวโรยหน้าข้าวต้ม
  6. ด้านหนึ่ง ๆ ของวัตถุแบน ๆ อย่างกระดาษ
    • หน้ากระดาษ
    • หน้าซอง
  7. ด้านของเครื่องตีที่ขึงด้วยหนัง
    • หน้ากลอง
  8. ด้านหนึ่ง ๆ ของลูกเต๋าและน้ำเต้าซึ่งมี 6 ด้าน
  9. ส่วนกว้างของแผ่นกระดาน เสาเหลี่ยม หรือผืนผ้า เป็นต้น
  10. ชายผ้าบางชนิดที่มีลวดลาย
  11. ด้านของผ้าที่มีลวดลายชัดกว่า
  12. คราว
    • เมื่อข้าวสุกแล้วก็ถึงหน้าเก็บเกี่ยว
  13. ฤดู
    • หน้าฝน
    • หน้าทุเรียน
  14. โดยปริยายหมายถึงคน
    • เขาสู้ทุกคนไม่ว่าหน้าไหน
  15. โดยปริยายหมายถึงเกียรติและศักดิ์ศรี
    • เห็นแก่หน้า
    • ไม่ไว้หน้า

คำลักษณนาม[แก้]

หน้า

  1. บอกจำนวนด้านของแผ่นกระดาษ
    • หนังสือเล่มนี้มี 200 หน้า

คำคุณศัพท์[แก้]

หน้า

  1. ถัดไป
    • อาทิตย์หน้า
    • ฉบับหน้า
  2. ตรงข้ามกับ หลัง (ใช้แก่เวลาที่ยังมาไม่ถึง)
    • วันหน้า
    • เดือนหน้า
    • ปีหน้า
  3. อยู่ตรงข้ามกับข้างหลัง เรียกว่า ข้างหน้า