คน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ คน
สัทอักษรสากล /kʰon˧/
คำพ้องเสียง คนธ์
คล

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɢwɯnᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨤᩫ᩠ᨶ (ฅ็น), ภาษาลาว ຄົນ (ค็น), ภาษาไทลื้อ ᦅᦳᧃ (คุน), ภาษาไทใหญ่ ၵူၼ်း (กู๊น), ภาษาไทใต้คง ᥐᥨᥢᥰ (โก๊น), ภาษาอาหม 𑜀𑜤𑜃𑜫 (กุน์)

คำนาม[แก้]

คน (คำลักษณนาม คน)

  1. มนุษย์
  2. คำใช้ประกอบคำนามหรือคำกริยาแสดงว่าเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับสิ่ง อาการ สภาพ หรือมีลักษณะหรือเป็นอย่างนั้น[1]
    คนข่าว
    คนทีวี
    คนเบื้องหลัง
    คนสวน
    คนส่งของ
    คนขับรถ
    คนเลี้ยงเด็ก
    คนรับใช้
    คนง่อย
    คนพิการ
    คนโกง

ดูเพิ่ม[แก้]

คำเกี่ยวข้อง[แก้]

คำแปลภาษาอื่น[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยา[แก้]

คน (คำอาการนาม การคน)

  1. กิริยาที่เอามือหรือสิ่งอื่นกวนเพื่อทำสิ่งที่นอนก้นหรือที่เกาะกันอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนให้กระจายขยายตัว หรือกวนสิ่งต่าง ๆ ให้เข้ากัน

คำแปลภาษาอื่น[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม 3 ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ยูเนียนอุลตร้าไวโอเร็ต, 2554. หน้า 29.