เอา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔawᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩐᩣ (อูา), ภาษาลาว ເອົາ (เอ็า), ภาษาไทลื้อ ᦀᧁ (อัว), ภาษาไทดำ ꪹꪮꪱ (เอา), ภาษาไทใหญ่ ဢဝ် (อว), ภาษาอาหม 𑜒𑜧 (อว์) หรือ 𑜒𑜧𑜈𑜫 (อว์บ์) หรือ 𑜒𑜨𑜧 (ออ̂ว์), ภาษาจ้วง aeu

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เอา
สัทอักษรสากล /ʔaw˧/

คำกริยา[แก้]

เอา (คำอาการนาม การเอา)

  1. ยึด
    เอาไว้อยู่
  2. รับไว้
    เขาให้ก็เอา
  3. พา, นำ
    เอาตัวมา
  4. ต้องการ
    ทำเอาชื่อ
    ทำงานเอาหน้า
  5. ถือเป็นสำคัญ
    เจรจาเอาถ้อยคำ
    เอาพี่เอาน้อง
  6. (ภาษาปาก) คำใช้แทนกริยาอื่น ๆ บางคำได้

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

เอา

  1. เมื่อใช้ลงท้ายกริยา เป็นการเน้นกริยาแสดงถึงการตั้งหน้าตั้งตาทำต่อเนื่องกัน
    กินเอา ๆ

ภาษาชอง[แก้]

คำนาม[แก้]

เอา

  1. เสื้อ