กัน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์กัน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgan
ราชบัณฑิตยสภาkan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kan˧/
คำพ้องเสียง

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

คำสรรพนาม[แก้ไข]

กัน

  1. สรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูดเพศชาย พูดกับผู้เสมอกันหรือผู้น้อยในทำนองกันเอง
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]
คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *kanᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກັນ (กัน), ภาษาไทลื้อ ᦂᧃ (กัน), ภาษาไทใหญ่ ၵၼ် (กัน), ภาษาอาหม 𑜀𑜃𑜫 (กน์)

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

กัน

  1. คำประกอบท้ายกริยาของผู้กระทำตั้งแต่ 2 คนขึ้นไปแสดงการกระทำร่วมกัน อย่างเดียวกันหรือต่อกัน
    คิดกัน
    หารือกัน
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC kɑn); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ກັນ (กัน), ภาษาไทดำ ꪀꪽ (กัน), ภาษาไทใหญ่ ၵၼ် (กัน), ภาษาเขมร កាល់ (กาล̍)

คำกริยา[แก้ไข]

กัน (คำอาการนาม การกัน)

  1. กีดขวางไว้ไม่ให้เข้ามาหรือออกไป หรือไม่ให้เกิดมีขึ้น
    กันฝน, กันสนิม, กันภัย
  2. แยกไว้ เช่น
    กันเงินไว้ 500 บาทเพื่อจ่ายในสิ่งที่จำเป็น
    กันเอาไว้เป็นพยาน
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]
คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

กัน

  1. ชื่อช้างศึกพวกหนึ่งมีหน้าที่ป้องกันและล้อมทัพ
  2. ชื่อเรือซึ่งกำหนดให้เข้ากระบวนเสด็จทางชลมารค ทำหน้าที่ถวายอารักขา มีหลายลำ ตั้งเป็นแถวขนาบกระบวนเรือพระที่นั่งทั้ง 2 ข้างและกันอยู่ท้ายกระบวนระหว่างเรือของเจ้านายที่ตามเสด็จ
คำพ้องความหมาย[แก้ไข]
คำประสม[แก้ไข]

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

จากภาษาเขมร កាល់ (กาล̍, โกนให้เสมอ)

คำกริยา[แก้ไข]

กัน (คำอาการนาม การกัน)

  1. โกนให้เป็นเขตเสมอ
    กันคิ้ว
    กันคอ
    กันหน้า

ภาษาเขมรถิ่นไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

กัน

  1. ถือ