เพื่อน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย เพื่อน
สัทอักษรสากล /pʰɯ(ː)a̯n˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

คำนาม[แก้]

เพื่อน ‎(คำลักษณนาม คน)

  1. (ล้าสมัย) ผู้ชอบพอรักใคร่กัน
  2. (โบราณ) ผู้หญิงที่รักใคร่ผู้หญิงด้วยกัน
  3. ผู้สนิทสนมคุ้นเคยกัน
    • เขามีเพื่อนมาก
  4. ผู้ร่วมสถาบันหรือร่วมอาชีพเป็นต้น
    • เพื่อนร่วมโรงเรียน
    • เพื่อนร่วมรุ่น
    • เพื่อนข้าราชการ
    • เพื่อนกรรมกร
  5. ผู้ร่วมธุระ
    • อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน
    • ไปเป็นเพื่อนกันหน่อย
  6. ผู้อยู่ในสภาพเดียวกัน
    • เพื่อนมนุษย์
    • เพื่อนร่วมโลก

รากศัพท์ 2[แก้]

คำสรรพนาม[แก้]

เพื่อน

  1. (ภาษาปาก) คำใช้แทนคำว่า เขา หรือ ท่าน ในอาการที่เป็นกันเอง