เพื่อน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เพื่อน
สัทอักษรสากล /pʰɯa̯n˥˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC buɑnX, buɑnH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨻᩮᩥ᩠᩵ᨶ(เพิ่น), ภาษาลาว ເພື່ອນ(เพื่อน), ภาษาไทใหญ่ ပိူၼ်ႈ(ปิู้น), ภาษาเวียดนาม bạn(บ่าน)

คำนาม[แก้]

เพื่อน (คำลักษณนาม คน)

  1. (ล้าสมัย) ผู้ชอบพอรักใคร่กัน
  2. (โบราณ) ผู้หญิงที่รักใคร่ผู้หญิงด้วยกัน
  3. ผู้สนิทสนมคุ้นเคยกัน
    เขามีเพื่อนมาก
  4. ผู้ร่วมสถาบันหรือร่วมอาชีพเป็นต้น
    เพื่อนร่วมโรงเรียน
    เพื่อนร่วมรุ่น
    เพื่อนข้าราชการ
    เพื่อนกรรมกร
  5. ผู้ร่วมธุระ
    อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน
    ไปเป็นเพื่อนกันหน่อย
  6. ผู้อยู่ในสภาพเดียวกัน
    เพื่อนมนุษย์
    เพื่อนร่วมโลก

รากศัพท์ 2[แก้]

คำสรรพนาม[แก้]

เพื่อน

  1. (ภาษาปาก) คำใช้แทนคำว่า เขา หรือ ท่าน ในอาการที่เป็นกันเอง