เพื่อน
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ยืมมาจากจีนยุคกลาง 伴 (MC banX); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨻᩮᩬᩥ᩵ᩁ (เพอิ่ร), ᨻᩮᩥ᩠᩵ᨶ (เพิ่น), เขิน ᨻᩮᩨ᩠᩵ᨶ (เพื่น), ลาว ເພື່ອນ (เพื่อน), ເພິ່ນ (เพิ่น), ไทใหญ่ ပိူၼ်ႈ (เปิ้น), เวียดนาม bạn (บ่าน), จ้วงแบบจั่วเจียง panx
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | เพื่อน | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | pʉ̂ʉan |
| ราชบัณฑิตยสภา | phuean | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pʰɯa̯n˥˩/(สัมผัส) | |
คำสรรพนาม
[แก้ไข]เพื่อน
คำนาม
[แก้ไข]เพื่อน (คำลักษณนาม คน)
- (ล้าสมัย) ผู้ชอบพอรักใคร่กัน
- (โบราณ) ผู้หญิงที่รักใคร่ผู้หญิงด้วยกัน
- ผู้สนิทสนมคุ้นเคยกัน
- เขามีเพื่อนมาก
- ผู้ร่วมสถาบันหรือร่วมอาชีพเป็นต้น
- เพื่อนร่วมโรงเรียน
- เพื่อนร่วมรุ่น
- เพื่อนข้าราชการ
- เพื่อนกรรมกร
- ผู้ร่วมธุระ
- อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน
- ไปเป็นเพื่อนกันหน่อย
- ผู้อยู่ในสภาพเดียวกัน
- เพื่อนมนุษย์
- เพื่อนร่วมโลก
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]ผู้สนิทสนมคุ้นเคยกัน
|
คำสืบทอด
[แก้ไข]- → เขมร: ភឿន (เภือน)
อ้างอิง
[แก้ไข]ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /pɯan˦˨/
คำนาม
[แก้ไข]เพื่อน
- รูปแบบอื่นของ ᨻᩮᩬᩥ᩵ᩁ (เพอิ่ร)
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɯa̯n
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำสรรพนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีนัยโบราณ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาไทยที่เป็นภาษาปาก
- คำนามภาษาไทย
- คำนามภาษาไทยที่ใช้คำลักษณนาม คน
- ศัพท์ภาษาไทยที่ล้าสมัย
- รายการที่มีกล่องคำแปล
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมืองในอักษรไทย