ผู้

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC pɨoX)[1]; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຜູ້ (ผู้), ภาษาไทลื้อ ᦕᦴᧉ (ผู้), ภาษาไทใหญ่ ၽူႈ (ผู้), ภาษาอาหม 𑜇𑜥 (ผู), ภาษาจ้วง boux

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พู่
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpûu
ราชบัณฑิตยสภาphu
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰuː˥˩/
คำพ้องเสียงพู่
ภู่

คำนาม[แก้ไข]

ผู้

  1. คำใช้แทนคำว่า คนหรือสิ่งที่ถือเสมือนคน
  2. คำใช้ประกอบคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ใช้เป็นนาม เช่น ผู้โดยสาร ผู้ร้าย

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ผู้

  1. เป็นเพศชาย

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำสันธาน[แก้ไข]

ผู้

  1. ซึ่ง

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. Pittayaporn, P. (2014). Layers of Chinese loanwords in proto-southwestern Tai as evidence for the dating of the spread of southwestern Tai. Manusya J Humanit, 20, 47-68.