บุรุษ
ภาษาไทย
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ {เสียงพยัญชนะซ้ำ} | บุ-หฺรุด | [เสียงสมาส] บุ-หฺรุด-สะ- | |
|---|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | bù-rùt | bù-rùt-sà- |
| ราชบัณฑิตยสภา | bu-rut | bu-rut-sa- | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /bu˨˩.rut̚˨˩/(สัมผัส) | /bu˨˩.rut̚˨˩.sa˨˩./ | |
คำนาม
[แก้ไข]บุรุษ
- คน, บุคคล
- 2440, พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, เรื่องพระเขี้ยวแก้ว, พระนคร: หอพระสมุดวชิรญาณ, published 2469, page 5:
- พระเจ้าแผ่นดินได้สร้างวิหารหุ้มด้วยทองประดิษฐานไว้เปนที่นมัสการมาหลายชั่วบุรุษ
- 2461, พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์, “ปลายเรื่อง”, in นิทานเวตาล, พระนคร: โรงพิมพ์ไท, page 209:
- ในทันใดนั้นมีเสียงกล่าวในอากาศว่า "บุรุษพึงฆ่าคนซึ่งตั้งใจจะฆ่าตนได้โดยคลองธรรม"
- 2509, “อังคุลิมาลปริตร”, in ตำนานพระปริตรและพระปริตร, พระนคร: ชุมนุมช่าง, page 55:
- ให้กำจัดบาปกรรมให้ปราศจากสันดานเหมือนดังบุรุษเอาสาหร่ายและจอกแหนออกจากบ่อน้ำ
- (สุภาพ) ผู้ชาย, เพศชาย, คู่กับ สตรี
- (ไวยากรณ์) คำบอกผู้พูด เรียกว่า บุรุษที่ 1, คำบอกผู้ที่พูดด้วย เรียกว่า บุรุษที่ 2, คำบอกผู้ที่พูดถึง เรียกว่า บุรุษที่ 3