คั้น
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɡalꟲ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน คั้น, ลาว ຄັ້ນ (คั้น), คำเมือง ᨣᩢ᩠᩶ᨶ (คั้น), เขิน ᨣᩢ᩠᩶ᨶ (คั้น), ไทลื้อ ᦅᧃᧉ (คั้น); เทียบไทใหญ่ ၵၼ်ႉ (กั๎น, “ปล้ำ”), ไทใต้คง ᥐᥢᥳ (กั๎น, “ดื้อรั้นทำ”), จ้วงแบบหนง jenj, จ้วงแบบจั่วเจียง kaenx (คั้น, “จับ, บีบ, ขยำ, นวด”)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | คั้น | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | kán |
| ราชบัณฑิตยสภา | khan | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /kʰan˦˥/(สัมผัส) | |
คำกริยา
[แก้ไข]คั้น (คำอาการนาม การคั้น)