ออก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔoːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ອອກ(ออก), ภาษาไทลื้อ ᦀᦸᧅᧈ(อ่อ̂ก), ภาษาไทใหญ่ ဢွၵ်ႇ(อ่อ̂ก), ภาษาอาหม 𑜒𑜨𑜀𑜫(ออ̂ก์), ภาษาจ้วง ok

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ออก
สัทอักษรสากล /ʔɔːk̚˨˩/

คำนาม[แก้]

ออก

  1. (โบราณ)คำนำหน้าบรรดาศักดิ์
    ออกพระ ออกหลวง ออกขุน
  2. (ถิ่น) เรียกพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดว่า พ่อออก แม่ออก
  3. เรียกเมืองที่สวามิภักดิ์ว่า เมืองออก
  4. ชื่อเหยี่ยวขนาดใหญ่ชนิด Haliaeetus leucogaster ในวงศ์Accipitridae หัวและด้านล่างของลำตัวสีขาว ปีกสีเทา กินปลาและงูทะเล

คำกริยา[แก้]

ออก (คำอาการนาม การออก)

  1. อาการที่เคลื่อนไปข้างนอกหรือพ้นจากที่ปิดบัง
    เลือดออกแดดออก
  2. เคลื่อนจากที่
    รถออก
  3. ทำให้ปรากฏ
    ออกภาพทางโทรทัศน์
  4. ทำให้เกิดขึ้นมีขึ้น
    ออกกฎหมาย
  5. พ้นภาวะ
    ออกจากงาน
  6. แตก, ผลิ, งอก
    ออกกิ่ง ออกใบอ่อน ออกราก
  7. ผุดขึ้น
    ออกหัด
  8. จ่าย
    ออกเงิน
  9. แสดง
    ออกท่า
  10. นำ
    ออกหน้า
  11. เปลี่ยนการบรรเลงจากเพลงหนึ่งไปเป็นอีกเพลงหนึ่ง
    ออกเพลงเรือ ออกลูกหมด
  12. เป็นกริยาช่วยหมายความว่า รู้สึกว่า
    ใจออกจะโกรธ ออกฉุน

คำคุณศัพท์[แก้]

ออก

  1. ตรงข้ามกับ เข้า
    ทางออก

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ออก

  1. แยกเป็นคนละส่วน
    คลี่ออก แบ่งออก
  2. ขยาย, แยกเป็นคนละส่วน
    คลี่ออก แบ่งออก
  3. หลุดไปได้, สำเร็จไปได้
    ร้องออก ถอนออก
  4. ได้, ทำได้
    อ่านออก นึกออก คิดออก
  5. คำประกอบหลังคำอื่นเพื่อเน้นให้ความเด่นขึ้น
    ดำออกอย่างนี้

คำแปล[แก้]

อ้างอิง[แก้]