ออก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔoːkᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ອອກ(ออก), ภาษาไทลื้อ ᦀᦸᧅᧈ(อ่อ̂ก), ภาษาไทใหญ่ ဢွၵ်ႇ(อ่อ̂ก), ภาษาอาหม 𑜒𑜨𑜀𑜫(ออ̂ก์)

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ออก
สัทอักษรสากล /ʔɔːk̚˨˩/

คำนาม[แก้]

ออก

  1. (โบราณ)คำนำหน้าบรรดาศักดิ์
    • ออกพระ ออกหลวง ออกขุน
  2. (ถิ่น) เรียกพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดว่า พ่อออก แม่ออก
  3. เรียกเมืองที่สวามิภักดิ์ว่า เมืองออก
  4. ชื่อเหยี่ยวขนาดใหญ่ชนิด Haliaeetus leucogaster ในวงศ์Accipitridae หัวและด้านล่างของลำตัวสีขาว ปีกสีเทา กินปลาและงูทะเล

คำกริยา[แก้]

ออก (คำอาการนาม การออก)

  1. อาการที่เคลื่อนไปข้างนอกหรือพ้นจากที่ปิดบัง
    • เลือดออกแดดออก
  2. เคลื่อนจากที่
    • รถออก
  3. ทำให้ปรากฏ
    • ออกภาพทางโทรทัศน์
  4. ทำให้เกิดขึ้นมีขึ้น
    • ออกกฎหมาย
  5. พ้นภาวะ
    • ออกจากงาน
  6. แตก, ผลิ, งอก
    • ออกกิ่ง ออกใบอ่อน ออกราก
  7. ผุดขึ้น
    • ออกหัด
  8. จ่าย
    • ออกเงิน
  9. แสดง
    • ออกท่า
  10. นำ
    • ออกหน้า
  11. เปลี่ยนการบรรเลงจากเพลงหนึ่งไปเป็นอีกเพลงหนึ่ง
    • ออกเพลงเรือ ออกลูกหมด
  12. เป็นกริยาช่วยหมายความว่า รู้สึกว่า
    • ใจออกจะโกรธ ออกฉุน

คำคุณศัพท์[แก้]

ออก

  1. ตรงข้ามกับ เข้า
    • ทางออก

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ออก

  1. แยกเป็นคนละส่วน
    • คลี่ออก แบ่งออก
  2. ขยาย, แยกเป็นคนละส่วน
    • คลี่ออก แบ่งออก
  3. หลุดไปได้, สำเร็จไปได้
    • ร้องออก ถอนออก
  4. ได้, ทำได้
    • อ่านออก นึกออก คิดออก
  5. คำประกอบหลังคำอื่นเพื่อเน้นให้ความเด่นขึ้น
    • ดำออกอย่างนี้

คำแปล[แก้]

อ้างอิง[แก้]