มี

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ มี
สัทอักษรสากล /miː˧/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *miːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨾᩦ (มี), ภาษาเขิน ᨾᩦ (มี), ภาษาลาว ມີ (มี), ภาษาไทลื้อ ᦙᦲ (มี), ภาษาไทดำ ꪣꪲ (มิ), ภาษาไทใต้คง ᥛᥤᥰ (มี๊), ภาษาไทใหญ่ မီး (มี๊), ภาษาจ้วง miz

คำคุณศัพท์[แก้]

มี (คำอาการนาม ความมี)

  1. รวย
    เขาเป็นคนมี ไม่ใช่คนจน
  2. ไม่เปล่า, ไม่ว่าง
    ในหม้อมีข้าว
    ในห้องน้ำมีคน

คำกริยา[แก้]

มี (คำอาการนาม การมี)

  1. ถือเป็นเจ้าของ, อยู่ในครอบครอง
    มีเงิน
    มีลูก
  2. ประกอบด้วย
    อริยสัจ 4 มี ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค
  3. ปรากฏ
    มีดาวหางขึ้นในท้องฟ้า
  4. เกิด
    มีโรคระบาด
  5. คงอยู่
    มีคนอยู่ไหม

คำแปลภาษาอื่น[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาอังกฤษ mi (มี, โน้ตดนตรี มี)

คำนาม[แก้]

โน้ตดนตรี มี

มี

  1. (ดนตรี) โน้ตตัวที่สามในสเกลซีเมเจอร์ มีสัญลักษณ์ว่า E

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]