ซี

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ซี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsii
ราชบัณฑิตยสภาsi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/siː˧/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

คำอนุภาค[แก้ไข]

ซี

  1. คำประกอบท้ายคำอื่นเพื่อเสริมข้อความให้เด่น ให้ชัด หรือให้สละสลวยเป็นต้น, โดยมากใช้กับกริยาเป็นเชิงบังคับ เชิงชวนหรือรับคำเป็นต้น, ซิ หรือ สิ ก็ว่า
    ไปซี
    มาซี

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาอังกฤษ cee (ซี, ชื่อเรียกอักษร C)

คำนาม[แก้ไข]

ซี

  1. อักษรละติน C/c

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

จากภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน zee (ซี, ชื่อเรียกอักษร Z)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ซี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsii
ราชบัณฑิตยสภาsi
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/siː˧/
การแบ่งพยางค์[relative;top:1px;margin-left:-3px;">̬]
ซี<span style="position
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsii<span style="position
ราชบัณฑิตยสภาsi<span style="position
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/siː˧<span.style="position/

คำนาม[แก้ไข]

ซี

  1. อักษรละติน Z/z

การใช้[แก้ไข]

ไม่นิยมใช้เพราะพ้องกับชื่ออักษร C (ซี) เพื่อไม่ให้สับสนจึงใช้ แซด

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

โน้ตดนตรี ซี

จากภาษาอังกฤษ si (ซี, โน้ตดนตรี ซี)

คำนาม[แก้ไข]

ซี

  1. (ดนตรี) โน้ตตัวที่เจ็ดในสเกลซีเมเจอร์ มีสัญลักษณ์ว่า B, ที ก็เรียก

การใช้[แก้ไข]

ไม่นิยมใช้เพราะพ้องกับสัญลักษณ์ C ของโน้ต โด เพื่อไม่ให้สับสนจึงใช้ ที

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

ภาษาเขมรถิ่นไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

เทียบภาษาเขมร ស៊ី (ส̰ี)

คำกริยา[แก้ไข]

ซี

  1. กิน

ภาษาชอง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ซี

  1. งู

ภาษาทะวืง[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาเวียตติกดั้งเดิม *siː, จากภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *sii(ʔ); ร่วมเชื้อสายกับภาษาเวียดนาม tay (ตัย)

คำนาม[แก้ไข]

ซี

  1. มือ

ภาษาแสก[แก้ไข]

เลข[แก้ไข]

ซี

  1. สี่