หัว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รูปแบบอื่น[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ หัว
สัทอักษรสากล /hua̯˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *truəᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩫ᩠ᩅ(ห็ว), ภาษาลาว ຫົວ(ห็ว), ภาษาไทลื้อ ᦷᦠ(โห), ภาษาไทดำ ꪬꪺ(หัว), ภาษาไทใหญ่ ႁူဝ်(หูว), ภาษาอาหม 𑜑𑜥(หู), 𑜍𑜥(รู) หรือ 𑜍𑜤𑜈𑜫(รุบ์)

คำนาม[แก้]

หัว

  1. ส่วนบนสุดของร่างกายของคนหรือสัตว์
  2. ส่วนของพืชพันธุ์บางอย่างตอนที่อยู่ใต้ดิน
    หัวหอม
    หัวผักกาด
  3. ส่วนที่อยู่ใต้ดินของพืชบางชนิด เป็นที่เกิดต้นอ่อน
  4. ส่วนเริ่มต้นที่เป็นวงของตัวหนังสือ
  5. ส่วนแห่งสิ่งของบางอย่างที่อยู่ข้างหน้า หรือข้างต้น หรือแรกเริ่ม เรียกว่า หัวของสิ่งนั้น
    หัวเรือ
    หัวถนน
    หัวที
  6. ช่วงแรกเริ่มของเวลา
    หัวปี
    หัววัน
    หัวค่ำ
    หัวดึก
  7. ส่วนแห่งสิ่งของที่เป็นยอด
    หัวฝี
  8. ส่วนแห่งสิ่งของที่ยื่นเด่นออกไป
    หัวแหลม
    หัวสะพาน
  9. ในการเล่นปั่นแปะหรือโยนหัวโยนก้อย เรียกสมมุติด้านหนึ่งของเงินปลีกว่า ด้านหัว คู่กับ ด้านก้อย
  10. ส่วนที่ตรงข้ามกับหางหรือท้าย
    หัวแถวหางแถว
    หัวเรือ
  11. ส่วนที่ตรงข้ามกับ ก้น ในความว่า หัวหวานก้นเปรี้ยว
  12. ส่วนที่เป็นแก่นสาร
    หัวยา
    หัวเหล้า

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

หัว

  1. สติปัญญา, ความสามารถพิเศษ, ความคิดริเริ่ม
    เด็กคนนี้มีหัวทางดนตรี
  2. ผู้ที่มีความคิดหนักไปทางใดทางหนึ่ง
    หัวกฎหมาย
  3. ปัญญา, ความคิด
    หัวดี
    หัวไว

รากศัพท์ 3[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *krɯəwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน หัว, ภาษาลาว ຫົວ(ห็ว), ภาษาไทลื้อ ᦷᦃ(โฃ)

คำกริยา[แก้]

หัว (คำอาการนาม การหัว)

  1. (โบราณ) เปล่งเสียงแสดงความขบขัน ดีใจ ชอบใจ เป็นต้น, หัวเราะ หรือ หัวร่อ ก็ว่า, ใช้ว่า หวัว หวัวเราะ หรือ หวัวร่อ ก็มี

ภาษาอีสาน[แก้]

คำกริยา[แก้]

หัว (อาการนาม การหัว)

  1. หัวเราะ