หัว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย หัว
สัทอักษรสากล /hua̯˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *truəᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຫົວ(ห็ว), ภาษาไทใหญ่ ႁူ(หู¹) และ ႁူဝ်(หูว์¹), ภาษาไทลื้อ ᦷᦠ(โห)

คำนาม[แก้]

หัว

  1. ส่วนบนสุดของร่างกายของคนหรือสัตว์
  2. ส่วนของพืชพันธุ์บางอย่างตอนที่อยู่ใต้ดิน
    • หัวหอม
    • หัวผักกาด
  3. ส่วนที่อยู่ใต้ดินของพืชบางชนิด เป็นที่เกิดต้นอ่อน
  4. ส่วนเริ่มต้นที่เป็นวงของตัวหนังสือ
  5. ส่วนแห่งสิ่งของบางอย่างที่อยู่ข้างหน้า หรือข้างต้น หรือแรกเริ่ม เรียกว่า หัวของสิ่งนั้น
    • หัวเรือ
    • หัวถนน
    • หัวที
  6. ช่วงแรกเริ่มของเวลา
    • หัวปี
    • หัววัน
    • หัวค่ำ
    • หัวดึก
  7. ส่วนแห่งสิ่งของที่เป็นยอด
    • หัวฝี
  8. ส่วนแห่งสิ่งของที่ยื่นเด่นออกไป
    • หัวแหลม
    • หัวสะพาน
  9. ในการเล่นปั่นแปะหรือโยนหัวโยนก้อย เรียกสมมุติด้านหนึ่งของเงินปลีกว่า ด้านหัว คู่กับ ด้านก้อย
  10. ส่วนที่ตรงข้ามกับหางหรือท้าย
    • หัวแถวหางแถว
    • หัวเรือ
  11. ส่วนที่ตรงข้ามกับ ก้น ในความว่า หัวหวานก้นเปรี้ยว
  12. ส่วนที่เป็นแก่นสาร
    • หัวยา
    • หัวเหล้า

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

หัว

  1. สติปัญญา, ความสามารถพิเศษ, ความคิดริเริ่ม
    • เด็กคนนี้มีหัวทางดนตรี
  2. ผู้ที่มีความคิดหนักไปทางใดทางหนึ่ง
    • หัวกฎหมาย
  3. ปัญญา, ความคิด
    • หัวดี
    • หัวไว

รากศัพท์ 3[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *krɯəwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน หัว, ภาษาลาว ຫົວ(ห็ว), ภาษาไทลื้อ ᦷᦃ(โฃ)

คำกริยา[แก้]

หัว (คำอาการนาม การหัว)

  1. (โบราณ) เปล่งเสียงแสดงความขบขัน ดีใจ ชอบใจ เป็นต้น, หัวเราะ หรือ หัวร่อ ก็ว่า, ใช้ว่า หวัว หวัวเราะ หรือ หวัวร่อ ก็มี

ภาษาอีสาน[แก้]

คำกริยา[แก้]

หัว (อาการนาม การหัว)

  1. หัวเราะ