ข้ามไปเนื้อหา

ต้น

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨲᩫ᩠᩶ᨶ (ต็้น), ภาษาเขิน ᨲᩫ᩠᩶ᨶ (ต็้น), ภาษาลาว ຕົ້ນ (ต็้น), ภาษาไทลื้อ ᦎᦳᧃᧉ (ตุ้น), ภาษาไทใหญ่ တူၼ်ႈ (ตู้น), ภาษาไทใต้คง ᥖᥨᥢᥲ (โต้น), ภาษาพ่าเก တုꩫ် (ตุน์), ภาษาอาหม 𑜄𑜤𑜃𑜫 (ตุน์)

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์ต้น
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdtôn
ราชบัณฑิตยสภาton
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ton˥˩/(สัมผัส)

คำนาม

[แก้ไข]

ต้น

  1. ลำของต้นไม้, เป็นชื่อรวมทั่วไปของต้นไม้และพืชผักต่าง
    ต้นมะขาม
    ต้นสัก
    ต้นหญ้า
    ต้นผักชี
    ต้นข้าว
  2. เรียกผู้ที่นับกันว่าเป็นผู้เริ่มต้นวงศ์สกุลว่า ต้นวงศ์ ต้นสกุล
  3. เบื้องต้นของสิ่งที่มีลักษณะกลมยาว
    ต้นขา
    ต้นแขน
  4. ตอนแรก
    ต้นสัปดาห์
    ต้นเดือน
    ต้นปี
  5. ใช้ประกอบหน้าคำอื่นแปลว่า ผู้ที่ได้รับความไว้วางใจให้มีหน้าที่รักษาสิ่งของหรือทำกิจการประจำ
    ต้นกุญแจ
    ต้นห้อง
  6. ชื่อเพลงไทยจำพวกหนึ่งมีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า ต้น
    ต้นเพลงฉิ่ง
    ต้นเพลงยาว
    ต้นเพลงรำ
    (ดึกดำบรรพ์)

คำลักษณนาม

[แก้ไข]

ต้น

  1. ใช้กับต้นไม้หรือเสา
    มะม่วงต้นหนึ่ง
    ผักชี 2 ต้น

คำคุณศัพท์

[แก้ไข]

ต้น

  1. แรก
    หน้าต้น
  2. แรกเริ่ม
    แต่ต้น
  3. เนื่องในพระเจ้าแผ่นดิน
    ประพาสต้น
    กฐินต้น
    ช้างต้น
    ม้าต้น

ภาษาคำเมือง

[แก้ไข]

คำนาม

[แก้ไข]

ต้น

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨲᩫ᩠᩶ᨶ (ต็้น)

ภาษาปักษ์ใต้

[แก้ไข]

คำนาม

[แก้ไข]

ต้น

  1. คำนำหน้าชื่อพระภิกษุสามัญ