ไทย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ไท
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtai
ราชบัณฑิตยสภาthai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaj˧/
คำพ้องเสียงไท
ไฟล์เสียง

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

ไทย

  1. ชื่อประเทศและชนชาติที่อยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีพรมแดนติดต่อกับลาว เขมร มาเลเซีย และพม่า
    ประเทศไทย
    เมืองไทย
    คนไทย
    ชาวไทย
  2. ภาษาทางการของประเทศไทย
    ภาษาไทย
  3. ชนเชื้อชาติไทย มีหลายสาขาด้วยกัน, ไท ก็ว่า
    ไทยใหญ่
    ไทยดำ
    ไทยขาว

คำนาม[แก้ไข]

ไทย

  1. ความมีอิสระในตัว, ความไม่เป็นทาส, ไท ก็ว่า
  2. คน
    ไทยบ้านนอก
    คนบ้านนอก
    ไทยใจแทตย์
    คนใจยักษ์
    (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์)

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาบาลี เทยฺย

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
ไท-ยะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงtai-yá-
ราชบัณฑิตยสภาthai-ya-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/tʰaj˧.ja˦˥./

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ไทย

  1. (ภาษาหนังสือ) ควรให้, ใช้ประกอบเป็นคำนำหน้าสมาส
    ไทยทาน
    ไทยธรรม