ไท

จาก วิกิพจนานุกรม ที่เก็บคำศัพท์เสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

รากศัพท์ 1[แก้]

คำนาม[แก้]

ไท

  1. (โบราณ) ไทย
    ➔ ปีโถะหนไทกัดเหมา (ประชุมจารึกสยาม ภาคที่ 1 จารึกสุโขทัย)

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

ไท

  1. ผู้เป็นใหญ่
    ➔ ท้าวไท

รากศัพท์ 3[แก้]

คำนาม[แก้]

ไท

  1. ชนเชื้อชาติไท มีหลายสาขาด้วยกัน เช่น ไทใหญ่ ไทดำ ไทขาว
  2. ความมีอิสระในตัว, ความไม่เป็นทาส

ลูกคำ[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

รากศัพท์ 4[แก้]

จากภาษาอังกฤษ tie

คำนาม[แก้]

ไท[1]

  1. เน็กไท ผ้าที่ใช้ผูกคอเสื้อเชิ้ต มักผูกเป็นปมรูปสามเหลี่ยมให้มีชายยาวลงมาประมาณเอว
    ➔ พอเขาผูกไทแล้วดูดีขึ้นเป็นกอง

คำพ้องความหมาย[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 1-2. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, 2557, หน้า 176.