หน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰrwɤnᴬ (ทาง, ถนน); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຫົນ (ห็น)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์หน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhǒn
ราชบัณฑิตยสภาhon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hon˩˩˦/

คำนาม[แก้ไข]

หน

  1. ทาง, ทิศ
    หนเหนือ
    หนใต้
  2. ครั้ง, คราว
  3. ที่, สถานที่, มักใช้เข้าคู่กับคำ แห่ง เป็น แห่งหน หรือ หนแห่ง
    ถึงยามค่ำน้ำค้างลงพร่างพร้อย น้องจะลอยลมบนไปหนใด
    (นิราศอิเหนา)
    ไม่รู้ว่าเวลานี้เขาอยู่แห่งหนตำบลใด

คำลักษณนาม[แก้ไข]

หน

  1. ครั้ง, คราว
    3 หน

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

หน (อาการนาม การหน)

  1. ขยาดกลัว