หน

ดูเพิ่ม: หน., หนี, หนี้, หนุ, หนู, หนู่, หัน, หั่น, หิน, หีน, หืน, หื่น, หุน, หุ่น, และ หุ้น

ภาษาไทย

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰrwɤnᴬ (“ทาง, ถนน”); ร่วมเชื้อสายกับปักษ์ใต้ ฮ่น, อีสาน หน, ลาว ຫົນ (ห็น), คำเมือง ᩉᩫ᩠ᨶ (ห็‍น), เขิน ᩉᩫ᩠ᨶ (ห็‍น), ไทลื้อ ᦠᦳᧃ (หุน), จ้วง roen

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		หน
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	hǒn
	ราชบัณฑิตยสภา	hon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/hon˩˩˦/(สัมผัส)

คำนาม

หน

1. ทาง, ทิศ

   หนเหนือ

   หนใต้

2. ครั้ง, คราว
3. ที่, สถานที่, มักใช้เข้าคู่กับคำ แห่ง เป็น แห่งหน หรือ หนแห่ง

   ถึงยามค่ำน้ำค้างลงพร่างพร้อย น้องจะลอยลมบนไปหนใด

   ไม่รู้ว่าเวลานี้เขาอยู่แห่งหนตำบลใด

คำลักษณนาม

หน

1. ครั้ง, คราว

   3 หน

ภาษาอีสาน

คำกริยา

หน (คำอาการนาม การหน)

1. ขยาดกลัว