สมาส

ภาษาไทย

ยืมมาจากสันสกฤต समास (สมาส, “ประสม”) หรือบาลี สมาส (“ประสม”), จาก สํ + อาส

การแบ่งพยางค์		สะ-หฺมาด
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	sà-màat
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	sa-mat
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/sa˨˩.maːt̚˨˩/^{(สัมผัส)}

สมาส

สมาส (คำอาการนาม การสมาส)

สมสฺ +‎ ณ หรือ สํ +‎ อาส หรือ สํ +‎ อสฺ +‎ ณ

เขียนด้วยอักษรอื่น

สมาส ช.

ตารางการผันรูปของ "สมาส" (เพศชาย)

การก \ พจน์	เอกพจน์	พหูพจน์
กรรตุการก (ปฐมา)	สมาโส	สมาสา
กรรมการก (ทุติยา)	สมาสํ	สมาเส
กรณการก (ตติยา)	สมาเสน	สมาเสหิ หรือ สมาเสภิ
สัมปทานการก (จตุตถี)	สมาสสฺส หรือ สมาสาย หรือ สมาสตฺถํ	สมาสานํ
อปาทานการก (ปัญจมี)	สมาสสฺมา หรือ สมาสมฺหา หรือ สมาสา	สมาเสหิ หรือ สมาเสภิ
สัมพันธการก (ฉัฏฐี)	สมาสสฺส	สมาสานํ
อธิกรณการก (สัตตมี)	สมาสสฺมิํ หรือ สมาสมฺหิ หรือ สมาเส	สมาเสสุ
สัมโพธนการก (อาลปนะ)	สมาส	สมาสา