ได้

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɗajᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໄດ້ (ได้), ภาษาไทลื้อ ᦺᦡᧉ (ได้), ภาษาไทใหญ่ လႆႈ (ไล้)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ด้าย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงdâai
ราชบัณฑิตยสภาdai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/daːj˥˩/
คำพ้องเสียงด้าย

คำกริยา[แก้ไข]

ได้ (คำอาการนาม การได้)

  1. รับมาหรือตกมาเป็นของตัว
    ได้เงิน
    ได้ลูก
    ได้แผล

คำอนุภาค[แก้ไข]

ได้

  1. ใช้ประกอบท้ายคำกริยามีความหมายต่าง ๆ แล้วแต่ความแวดล้อม คือ
    1. อาจ, สามารถ เช่น เดินได้, เขียนได้
    2. สำเร็จผล เช่น สอบได้
    3. อนุญาต เช่น ลงมือกินได้, ไปได้
  2. (ไวยากรณ์) คำช่วยกริยาบอกอดีต
    ได้กิน
    ได้ไป

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]