ได้

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɗajᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ໄດ້(ได้), ภาษาไทลื้อ ᦺᦡᧉ(ได้), ภาษาไทใหญ่ လႆႈ(ไล้)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ด้าย
สัทอักษรสากล /daːj˥˩/
คำพ้องเสียง ด้าย

คำกริยา[แก้]

ได้ (คำอาการนาม การได้)

  1. รับมาหรือตกมาเป็นของตัว
    ได้เงิน
    ได้ลูก
    ได้แผล

คำอนุภาค[แก้]

ได้

  1. ใช้ประกอบท้ายคำกริยามีความหมายต่าง ๆ แล้วแต่ความแวดล้อม คือ
    1. อาจ, สามารถ เช่น เดินได้, เขียนได้
    2. สำเร็จผล เช่น สอบได้
    3. อนุญาต เช่น ลงมือกินได้, ไปได้
  2. (ไวยากรณ์) คำช่วยกริยาบอกอดีต
    ได้กิน
    ได้ไป

คำเกี่ยวข้อง[แก้]