สันสกฤต

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาสันสกฤต संस्कृत(สํสฺกฺฤต), เทียบภาษาบาลี สกฺกฏ

การออกเสียง[แก้]

  • IPA(key): [sä̃n˩˥.sä˩.krit̚˩ ~ sä̃n˩˥.sä˧.krit̚˩]
  • คำอ่านภาษาไทย: สัน-สะ-กฺริด

คำวิสามานยนาม[แก้]

สันสกฤต

  1. ชื่อภาษาในตระกูลอินเดียยุโรป ซึ่งมีใช้ในวรรณคดีอินเดียโบราณเช่น คัมภีร์ฤคเวท ยชุรเวท สามเวท ต่อมาใช้ในวรรณคดีของพราหมณ์โดยทั่วไป และในคัมภีร์พระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน, ใช้ว่า สังสกฤต ก็มี

คำวิเศษณ์[แก้]

สันสกฤต

  1. ที่ทำให้ดีพร้อมแล้ว, ที่ทำให้ประณีตแล้ว, ที่ขัดเกลาแล้ว