แล้ว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *leːwᶜ (เสร็จ), จากภาษาจีนยุคกลาง (MC leuX). ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແລ້ວ (แล้ว); ภาษาไทลื้อ (แหฺลว), ภาษาคำเมือง ᩓ᩠ᩅ (แลว). เทียบภาษาIu Mien liuz (จบ, หลัง).

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์
{ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสั้น}
แล้วแล็้ว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงlɛ́ɛolɛ́o
ราชบัณฑิตยสภาlaeolaeo
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/lɛːw˦˥//lɛw˦˥/

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

แล้ว

  1. ลักษณะอาการกระทำใดเสร็จ สิ้น จบ ล่วงไป หรือสุดสิ้นลง
    กินแล้ว
    ทำแล้ว
    นอนแล้ว
  2. ลักษณะอาการต่อแต่นั้นเริ่มใหม่อีกระยะหนึ่ง (จะเป็นการกระทำอย่างเดียวกันหรือต่างกันแล้วแต่กรณี)
    กินแล้วนอน
    ขึ้นรถแล้วลงเรือ

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

แล้ว

  1. (ล้า) จบ, สิ้น, เสร็จ
    งานแล้วหรือยัง

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

แล้ว (คำอาการนาม กำแล้ว หรือ ความแล้ว)

  1. แล้ว

คำกริยา[แก้ไข]

แล้ว (คำอาการนาม ก๋ารแล้ว หรือ ก๋านแล้ว)

  1. เสร็จ