แต่

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ แต่
สัทอักษรสากล /tɛː˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

แต่

  1. เฉพาะ, อย่างเดียว, เท่านั้น
    เลือกเอาแต่ที่ดี ๆ
    อยู่แต่ในบ้าน

คำบุพบท[แก้]

แต่

  1. นำหน้านามบอกเวลาหรือบอกสถานที่
    มาแต่เช้า
    มาแต่บ้าน
    แต่ไหนแต่ไรมา

รากศัพท์ 2[แก้]

คำสันธาน[แก้]

แต่

  1. เชื่อมความให้กลับกัน ให้ยิ่งหย่อนกว่ากัน หรือให้แย้งกัน, แต่ว่า ก็ว่า
    น้ำขึ้นแต่ลมลง
    นาย ก รักลูกก็จริงอยู่ แต่นาย ข ยังรักมากกว่า
    นาย ก กินข้าว แต่นาย ข นอน
  2. ตาม
    ให้กินแต่เต็มใจ
    (ม. คำหลวงมหาราช)