ไป

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *pajᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨻᩱ (ไพ), ภาษาเขิน ᨻᩱ (ไพ), ภาษาลาว ໄປ (ไป), ภาษาไทลื้อ ᦺᦔ (ไป) และ ᦺᦗ (ไพ), ภาษาไทดำ ꪼꪜ (ไป), ภาษาไทใหญ่ ပႆ (ไป), ภาษาจ้วง bae, ภาษาปู้อี bail

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ไป
สัทอักษรสากล /paj˧/

คำกริยา[แก้]

ไป (คำอาการนาม การไป)

  1. เคลื่อนจากตัวผู้พูด
    เขาไปตลาด
    เขาเข็นเรือไม่ไปเพราะเรือเกยตื้น

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ไป

  1. เป็นคำประกอบกริยาแสดงทิศทางออกจากตัวผู้พูด
    เขาเดินไปโรงเรียน
  2. ในการเขียนจดหมายทางการ ใช้แสดงทิศทางออกจากตัวผู้ที่เขียนถึง
    ผมขอให้คุณเดินทางไปหาผมวันอาทิตย์นี้
  3. เป็นคำประกอบกริยามีความหมายว่า เรื่อยไป, ไม่หยุด
    ทำไปกินไป
  4. เป็นคำประกอบท้ายคำวิเศษณ์เพื่อเน้นความหมายให้หนักแน่นยิ่งขึ้น
    ขาวไป
    ช้าไป
    ดีเกินไป

คำตรงข้าม[แก้]