ข้ามไปเนื้อหา

ไป

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: ไป่ และ ไป๋

ภาษาไทย

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *pajᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาอีสาน ไป, ภาษาลาว ໄປ (ไป), ภาษาคำเมือง ᨻᩱ (ไพ), ภาษาเขิน ᨻᩱ (ไพ), ภาษาไทลื้อ ᦺᦔ (ไป) และ ᦺᦗ (ไพ), ภาษาไทดำ ꪼꪜ (ไป), ภาษาไทใหญ่ ပႆ (ไป), ภาษาอ่ายตน ပႝ (ปย์), ภาษาพ่าเก ပႝ (ปย์), ภาษาจ้วง bae, ภาษาปู้อี bail

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์ไป
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpai
ราชบัณฑิตยสภาpai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/paj˧/(สัมผัส)

คำกริยา

[แก้ไข]

ไป (คำอาการนาม การไป)

  1. (อกรรม) เคลื่อนจากตัวผู้พูด
    เขาไปตลาด
    เขาเข็นเรือไม่ไปเพราะเรือเกยตื้น

คำกริยาวิเศษณ์

[แก้ไข]

ไป

  1. เป็นคำประกอบกริยาแสดงทิศทางออกจากตัวผู้พูด
    เขาเดินไปโรงเรียน
  2. ในการเขียนจดหมายทางการ ใช้แสดงทิศทางออกจากตัวผู้ที่เขียนถึง
    ผมขอให้คุณเดินทางไปหาผมวันอาทิตย์นี้
  3. เป็นคำประกอบกริยามีความหมายว่า เรื่อยไป, ไม่หยุด (...ไป...ไป)
    ทำไปกินไป
  4. เป็นคำประกอบท้ายคำวิเศษณ์เพื่อเน้นความหมายให้หนักแน่นยิ่งขึ้น
    ขาวไป
    ช้าไป
    ดีเกินไป

คำตรงข้าม

[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น

[แก้ไข]