ไป

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *pajᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨻᩱ(ไพ), ภาษาเขิน ᨻᩱ(ไพ), ภาษาลาว ໄປ(ไป), ภาษาไทลื้อ ᦺᦔ(ไป) และ ᦺᦗ(ไพ), ภาษาไทดำ ꪼꪜ(ไป), ภาษาไทใหญ่ ပႆ(ไป), ภาษาจ้วง bae

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ไป
สัทอักษรสากล /paj˧/

คำกริยา[แก้]

ไป (คำอาการนาม การไป)

  1. เคลื่อนจากตัวผู้พูด, ใช้ตรงข้ามกับ มา
    • เขาไปตลาด
    • เขาเข็นเรือไม่ไปเพราะเรือเกยตื้น

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ไป

  1. เป็นคำประกอบกริยาแสดงทิศทางออกจากตัวผู้พูด
    • เขาเดินไปโรงเรียน
  2. ในการเขียนจดหมายทางการ ใช้แสดงทิศทางออกจากตัวผู้ที่เขียนถึง
    • ผมขอให้คุณเดินทางไปหาผมวันอาทิตย์นี้
  3. เป็นคำประกอบกริยามีความหมายว่า เรื่อยไป, ไม่หยุด
    • ทำไปกินไป
  4. เป็นคำประกอบท้ายคำวิเศษณ์เพื่อเน้นความหมายให้หนักแน่นยิ่งขึ้น
    • ขาวไป
    • ช้าไป
    • ดีเกินไป

อ้างอิง[แก้]