ชื่อ
หน้าตา
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɟɤːᴮ, จากจีนยุคกลาง 字 (MC dziH); ร่วมเชื้อสายกับปักษ์ใต้ ฉือ, อีสาน ซื่อ, ลาว ຊື່ (ซื่), คำเมือง ᨩᩨ᩵ (ชื่), ไทลื้อ ᦋᦹᧈ (ชื่), ไทดำ ꪋꪳ꪿ (จฺึ่), ไทใหญ่ ၸိုဝ်ႈ (จึ้ว), อาหม 𑜋𑜢𑜤𑜈𑜫 (ฉึว์) หรือ 𑜋𑜥 (ฉู), ภาษาจ้วงใต้ cwh (ซื่อ)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | ชื่อ | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | chʉ̂ʉ |
| ราชบัณฑิตยสภา | chue | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /t͡ɕʰɯː˥˩/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]ชื่อ
- คำที่ตั้งขึ้นสำหรับเรียกคน สัตว์ สถานที่ และสิ่งของโดยทั่ว ๆ ไปหรือโดยเฉพาะเจาะจง (คำลักษณนาม: ชื่อ)
- คำพ้องความs: ดูที่ อรรถาภิธาน:ชื่อ
- เกียรติยศ
- มีชื่อ
- เสียชื่อ
คำสืบทอด
[แก้ไข]- → ญัฮกุร: จือ่
ลูกคำ
[แก้ไข]- ขายชื่อ
- ขึ้นชื่อ
- ขึ้นชื่อว่า
- เข้าชื่อ
- คำนำหน้าชื่อ
- ชื่อเขต
- ชื่อจริง
- ชื่อโดเมน
- ชื่อต้น
- ชื่อตัว
- ชื่อปลอม
- ชื่อผู้ใช้
- ชื่อพ้อง
- ชื่อย่อ
- ชื่อรอง
- ชื่อเรียก
- ชื่อเล่น
- ชื่อว่า
- ชื่อสกุล
- ชื่อสามัญ
- ชื่อเสีย
- ชื่อเสียง
- ชื่อเสียงเรียงนาม
- ได้ชื่อ
- มีชื่อ
- มีชื่อเสียง
- ยืมชื่อ
- รายชื่อ
- ลงชื่อ
- ลายมือชื่อ
- ลือชื่อ
- เลื่องชื่อลือนาม
- ไว้ชื่อ
- สิ้นชื่อ
- เสียชื่อ
- ออกชื่อ
- เอาชื่อ
คำแปลภาษาอื่น
[แก้ไข]คำที่ใช้เรียกสิ่งต่าง ๆ ทั่วไปหรือเฉพาะ
|
หมวดหมู่:
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɯː
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- คำนามภาษาไทยที่ใช้คำลักษณนาม ชื่อ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- รายการที่มีกล่องคำแปล