พร้อม
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ยืมมาจากจีนเก่า 凡 (OC *bom, “ทั้งหมด”)[1]; ร่วมเชื้อสายกับลาว ພ້ອມ (พ้อม), คำเมือง ᨻᩕᩬ᩶ᨾ (พรอ้ม), เขิน ᨽᩬ᩶ᨾ (ภอ้ม), ไทลื้อ ᦘᦸᧄᧉ (ภ้อ̂ม), ไทใหญ่ ၽွမ်ႉ (ผ์อ̂ม), อาหม 𑜇𑜨𑜪 (ผอ̂ํ, “ทั้งหมด”)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | พฺร้อม b ̥ r ˆ ɒ m | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | prɔ́ɔm |
| ราชบัณฑิตยสภา | phrom | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /pʰrɔːm˦˥/(สัมผัส) | |
คำกริยาวิเศษณ์
[แก้ไข]พร้อม (คำอาการนาม ความพร้อม)
คำกริยา
[แก้ไข]พร้อม (คำอาการนาม การพร้อม หรือ ความพร้อม)
อ้างอิง
[แก้ไข]- ↑ Haudricourt, A. G. (2017). How to reconstruct Old Chinese.